Het ervaringsverhaal van Joanne
Joanne wil na een moeilijke tijd en een lange periode van intensief werken aan zichzelf, als afsluiting graag haar verhaal met jullie delen om anderen te inspireren ook te geloven in zichzelf, hun eigen mogelijkheden en een mooiere, gelukkige toekomst.
Dankjewel Joanne, diep respect en grote dankbaarheid voor jouw vertrouwen, het delen en het meeste voor jouw persoonlijkheid en hartelijke karakter. Het was fantastisch mooi met je te mogen werken. Ik heb genóten van je inzet en vooruitgang! En natuurlijk wens ik je heel veel geluk, liefde, gezondheid en succes in de toekomst.  – Bianca

 

 

Ik wilde als begin tiener zelfs al niet meer leven.

Allereerst zal ik me even voorstellen en wat over mijn achtergrond vertellen. Ik ben Joanne Gorissen en ben 27 jaar. Ik wil graag mijn ervaringsverhaal met jullie delen van hoe ik was en waar ik nu sta door de begeleiding van Bianca Coenen van Challenge&Care.

Ik heb niet echt een gemakkelijk leven gehad. Om het redelijk kort te houden: Ik heb een moeilijke kindertijd en jeugd gehad. Ik heb trauma’s gehad en heb vanaf begin middelbare school gekampt met zware depressies en automutilatie. Ik wilde als begin tiener zelfs al niet meer leven. Ik heb over de jaren heen heel veel en hele zware medicijnen gekregen en jarenlang (vanaf 2008) gespecialiseerde GGZ hulp, maar niets werkte. Het ging zelfs nog slechter met me, en heb in 2015 verschillende opnames gehad en zelfs ziekenhuisopnames na verschillende zelfmoordpogingen. Ik heb dat jaar 2015 meer doorgebracht in het ziekenhuis of een medium care, dan thuis. En als ik thuis was kon ik nog niet zelfstandig functioneren en had Intensive Home treatment omdat ik gewoon niet zonder toezicht alleen kon zijn. Ik kreeg steeds meer medicijnen en de dosis van die medicijnen werden ook steeds hoger. Maar ik werd door alle reguliere hulp (eigelijk kan ik het achteraf geen hulp noemen) en medicijnen niet beter, maar ging steeds meer achteruit. Door alle medicijnen liep ik dolend door de wereld heen als een zombie. Ik was de connectie met mezelf kwijt, alles werd onderdrukt door de medicijnen. Ik kon me niet meer uiten in gevoel of spreken. Ik kon zelfs niet eens meer huilen, wat eigenlijk een normale lichamelijke reactie is op sommige momenten. Ik was als soort van opgesloten en schreeuwde van binnen. Ik was compleet de weg kwijt in mijn leven en zag alleen maar zwart en zo wilde ik niet verder leven.

Dit is alleen het korte verhaal van mijn psychische gesteldheid, maar naast de psyche heb je ook een lichaam. Al dit had ook daar een effect op. Omdat ik niet het gevoel had dat ik er mocht zijn of dat er iemand om mij gaf, gaf ik ook niet meer om mijzelf en verwaarloosde mijn lichaam. En daarnaast door mijn psychische gesteldheid kon ik ook gewoon niet meer voor mezelf zorgen. Ik werd niet alleen dikker door de grote hoeveelheid medicijnen die ook op de eetlust werkten, maar ook doordat ik een emotie eter was geworden omdat ik niet overweg kon met al mijn emoties en omdat ik ook gewoon niet meer kon koken. En als eten niet hielp dan deed ik mezelf pijn om alle emoties die ik voelde los te laten. Want de medicijnen onderdrukten wel mijn emoties, maar dat betekende niet dat ik geen emoties voelde en dat die emoties er niet toch uit moesten als de druk te hoog werd. Ik hield ook niet van mezelf. Maar dat had dus tot gevolg dat ik alleen maar at om me goed te voelen, en niet omdat het gezond was. Ik zag eten niet meer als een bron van goed zorgen voor je lichaam. Ik zag het als iets wat moest en at alleen maar troep uiteindelijk. En omdat ik ook gewoon niet meer wist hoe ik moest koken en wat, liet ik vaak ook maar eten komen. Meer kon ik niet. En op een bepaald moment gaf ik ook gewoon op en gaf ik nergens iets meer om behalve dat ik niet meer wilde zijn. Daar draaide mijn leven dag in dag uit en jaar in jaar uit alleen maar om. En op mijn zwaarst woog ik afgerond 105 kilo.

Dat kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik ooit zo geweest was en me zo voelde. Ik kijk nu bewust terug en natuurlijk is dat emotioneel. Voor mij is het soms nog best lastig terug te kijken op hoe ik was omdat het verschil met nu ook gewoon zo enorm groot is en ik eerst nooit gedacht had dat ik hier ooit zou staan zoals ik nu ben. En daarbij ben ik Bianca Coenen van Challenge&Care enorm dankbaar voor het feit dat ze mij geholpen heeft. Ik ben nu een heel ander persoon dan ik toen was. En natuurlijk heb ik dat zelf gedaan, maar wel met de ondersteuning en hulp van Bianca Coenen van Challenge&Care. Ik weet namelijk zeker dat als ik haar niet tegengekomen was in 2016, dat ik hier niet nu zo gezeten zou hebben en er waarschijnlijk ook niet meer was op deze aarde.

Ik heb een hele lange weg afgelegd. Een weg waarvan ik nu af en toe nog op terug kijk als dat het onvoorstelbaar is, onwerkelijk nog soms alsof ik droom. Een weg met ups en downs zoals dat altijd gaat. En 2 jaar is niet lang voor verandering vergeleken met de tijd van zeker 12 jaar dat ik zwaar depressief was en op rock bottem zat. Door de begeleiding van Callenge&Care ben ik blij dat ik leef, wil ik er zijn en ben ik bezig met mijn toekomst invullen met mijn passie en weet ik dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik van mezelf mag houden en mezelf mag accepteren zoals ik ben. Ik ben nu gelukkig en vrij en het kan nog geweldiger worden dan het nu al is. Ik ben zelfs bezig om een eigen bedrijf op te gaan starten en daarnaast vanuit mijn ervaring anderen te helpen, wie had dat ooit gedacht. Ik had tot ik Bianca Coenen tegen kwam zelfs nooit gedacht dat ik ooit in mijn leven op dit punt zou staan. Maar ik sta hier mooi toch wel. Ik sta er nu als een zelfstandige vrouw voor wie de hele wereld open ligt en voor wie alles mogelijk is.

Ik heb onder haar begeleiding een traject afgelegd met o.a. balancerende massages, lifestyle coaching, chakratransformatie en regressies, opstellingen. Ik heb geleerd hoe ik met mijn emoties om kan gaan. Ik heb veel geleerd over mijzelf en door haar begeleiding zelfstandig leren zijn. Ik heb mezelf leren accepteren. Het was een proces van als ik het niet kan: aan de hand nemen, dan ernaast lopen en dan erachter en dan loslaten. Zo heb ik het ervaren dit proces, en het is een geweldige ervaring geweest. Want nu ben ik compleet zelfstandig. Ik heb eind 2018 al mijn reguliere hulp stop kunnen zetten en er afscheid van genomen. Ik ben door haar hulp van mijn medicijnen af kunnen komen begin 2017. Ik ben met haar hulp 38 kilo kwijtgeraakt en lichamelijk weer gezond geworden. Ik maak nu mijn eigen keuzes en ben bezig om mijn leven zelf in te vullen. Ik ben door haar begeleiding ook bewuster geworden van mezelf en in mijn kracht kunnen gaan staan en heb vertrouwen in mijzelf. Dat zijn allemaal dingen die ik met regulier nooit zou hebben kunnen bereiken, maar wel heb bereikt met Challenge&Care.

Dank je Bianca dat ik altijd bij je terecht kon als het nodig was en dat je mij vertrouwen gaf toen ik het niet had en mij aan de hand hebt genomen in mijn herstel en langzaam aan hebt losgelaten toen het kon en me af en toe net dat duwtje hebt gegeven zodat ik nu sta waar ik nu sta. Ik ben dankbaar dat ik je heb leren kennen en dat je me naar dit punt hebt gebracht dat ik zelfstandig ben, zonder begeleiding. Dat je me door al je coaching, opstellingen, regressies naar mezelf hebt geleid. Me weer contact met mezelf hebt kunnen laten maken wat ik helemaal kwijt was. Jij zag me toen ik in die zin onzichtbaar was.

Dit is het belangrijkste wat ik geleerd heb: Ga voor je toekomst. Alleen jij bent degene die iets kan veranderen aan je situatie. Natuurlijk kun je dat niet altijd helemaal alleen en zijn er anderen die je kunnen helpen op je weg, maar jij bent wel degene die het mag doen voor jezelf omdat je het waard bent. En zoek de juiste mensen die je kunnen helpen. Ik wil iedereen inspireren door mijn verhaal te delen en dat niks onbereikbaar voor je is. Je kan en mag gelukkig en vrij zijn.

Hele lieve groetjes,

Joanne Gorissen